Kamienica pod Gutenbergiem w Łodzi to zabytkowy budynek pochodzący z XIX wieku. 15 grudnia 1893 roku parcelę wraz z istniejącymi na niej dotychczas budynkami odkupił Jan Petersilge i przystąpił do budowy frontowej kamienicy. Została zbudowana w 1896 roku według projektu architektów - Kazimierza Sokołowskiego i Franciszka Chełmińskiego.

Kapliczki św. Rocha i św. Antoniego przy ul. Wycieczkowej 75 w Łodzi O początkach kapliczek krążą liczne legendy, różniące się między sobą w szczegółach. Wszystkie jednak nawiązują do powstania kaplicy i objawień św. Antoniego w latach 70. XVII wieku, kiedy to właścicielami Łagiewnik była rodzina Żeleskich. Ponieważ święty ukazywał się w habicie franciszkańskim, sprowadzono wkrótce takowych braci oraz obraz św. Antoniego, który niebawem zasłynął licznymi łaskami.

Z przeznaczeniem na cmentarz żydowski w 1891 roku Izrael Poznański kupił od Juliusza Heinzla ponad 10 hektarów terenów wydzielonych z dóbr Marysin i Arturówek. Cmentarz przy ul. Brackiej zastąpił stary przy ul. Wesołej. 5 sierpnia 1892 r. władze gubernialne wyraziły zgodę na lokalizację nowego cmentarza, którą zatwierdził 4 września 1892 r. Generał-Gubernator. 10 listopada 1892 r. Dozór Bóżniczy zawiadomił Prezydenta Miasta, że zamknięto stary cmentarz i otworzono nowy przy ul. Brackiej.

Założona ona została w 1891 roku przez Hugo Warrikoffa oraz Alberta Kwaśniewskiego, ale już na początku XX wieku działał przy niej także pierwszy szpital dla zwierząt, zaopatrzony (od 1902 roku) w najnowocześniejszy w Polsce sprzęt do podnoszenia i transportowania rannych koni, które do tej pory były uśmiercane w przypadku choroby lub złamania nogi.

Kościół Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus i Świętego Jana Bosko - katolicka świątynia parafialna, znajdująca się przy ulicy Kopcińskiego 1/3 w Łodzi Budowa kościoła rozpoczęła się w kwietniu 1950 r., ukończono ją w 1963. Projekt architektoniczny świątyni opracowali Józef i Witold Korscy. Świątynia zbudowana jest na planie w kształcie krzyża greckiego. Podstawa kościoła ma wymiary 50 m na 50 m, a wysokość świątyni (od ziemi do górnego końca krzyża na kopule) wynosi 64 m. Kopuła ma średnicę 23 m. Poza kopułą główną kościół posiada 4 kopuły boczne, umieszczone w rogach.

Świątynia została wzniesiona w latach 1909-1928. Z inicjatywą wybudowania nowego kościoła i podzielenia dotychczasowej parafii wystąpił I pastor Parafii św. Jana ks. Wilhelm Piotr Angerstein. W roku 1904 kupiono przy ul. Piotrkowskiej 279/281 działkę. 8 października 1909 roku odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę świątyni. Jako pierwszą wybudowano kaplicę św. Mateusza ufundowaną przez małżeństwo von Herbst. Główny gmach całego kościoła ukończono do "stanu surowego", kiedy budowę przerwała I wojna światowa. Świątynie ukończono długo po wojnie. Jej otwarcie nastąpiło 1 listopada 1928 roku.

Pierwszą z trzech siedzib Juliusza Heinzla był pałac przy ulicy Piotrkowskiej 104, którego budowa ukończona zostawał w roku 1882. Wzniesiony została według projektu Hilarego Majewskiego, a jego budowniczym był przyszły zięć Juliusza Heinzla - Otto Gehlig. Usytuowany był przy fabryce wyrobów wełnianych, w linii regulacyjnej ulicy, tuż przed zabudowaniami fabrycznymi, rozciągającymi się w głębi posesji. Była to budowla w stylu eklektycznym, z przewagą elementów nawiązujących do renesansu berlińskiego. Pałac składał się z trójkondygnacyjnego korpusu głównego oraz niższych skrzydeł bocznych i dwóch pawilonów, zakończonych wieżami, oddzielonych od pałacu ozdobną kratą. Z biegiem lat ulegał modyfikacjom i przebudowom, szczególnie skrzydła boczne.

Pałac Izraela Poznańskiego - pałac fabrykancki z XIX w. znajdujący się w Łodzi. Został pierwotnie zaprojektowany jako obiekt reprezentacyjno-handlowy i mieszkalny: od momentu zakupienia przez Izraela Poznańskiego w 1877 roku narożnej kamienicy o skromnej elewacji i budynku magazynowego (posesja u zbiegu ulic Ogrodowej i Stodolnianej - dziś Zachodnia), do wielokrotnych przekształceń w stylu francuskiego neorenesansu i neobarokowym doszło w latach 1888-1903, według projektu Hilarego Majewskiego.

Pałac Rudolfa Kellera z 1890 r. przy ul. Gdańskiej 49/53 (dawniej Długa) w Łodzi. Luksusowa willa wzniesiona została według projektu Hilarego Majewskiego, na zlecenie Rudolfa Kellera. Był to imigrant z terenów pruskich, który początkowo, w roku 1882, wzniósł na tej parceli zabudowania fabryki wstążek, tasiemek i koronek. W 1907 roku, wraz z przylegającą fabryką wstążek, tasiemek i koronek, pałac został sprzedany Emilowi Eisertowi, a od 1922 do wybuchu wojny był własnością "Spółki Akcyjnej Emila Eisterta i Braci Schweikertów".

Księży Młyn to zespół fabryk włókienniczych (przede wszystkim przędzalni bawełny) i obiektów towarzyszących, budowanych na terenie Łodzi od połowy XIX wieku.

Pierwsza przędzalnia Karola Scheiblera (pochodzącego z rodziny niemieckiej), z maszyną parową o mocy 40 KM, powstała przy Wodnym Rynku (dziś Plac Zwycięstwa) obok parku Źródliska w roku 1855. W następnych latach nastąpiła rozbudowa przedsiębiorstwa w tym rejonie do postaci zabudowy fabryczno-mieszkalnej, będącej pierwszą planową tego typu w Łodzi.